Subkultura rave narodziła się w Europie w latach 80. i była pewnego rodzaju buntem przeciwko ówczesnym trendom w muzyce i w kulturze, pokojowym ujściem społecznych frustracji. Rejwy wróciły w Europie z niezwykłą siłą. Współcześnie to ruch, w którym przynależność do czegoś niezrozumiałego dla ogółu wydaje się kluczowa. Posiada unikalny język, muzykę, modę, charakterystyczne tatuaże - tribale i memowy charakter. Trolluje rzeczywistość z energią, jaką niegdyś grzmiał punk. Popularny wśród Rejwów stołeczny WIXAPOL działający od 2012 roku to cykl imprez, na których tempo grania osiąga nawet 180 bpm. Przyciąga coraz większe grono ubranych w dresy Kappa, Umbro lub Diadora i białe skarpety fanów hakkenowania, czyli wyczerpującego tańca rodem z gabberowych imprez lat 90.
Przykład dresiarzy. Słowem "dresiarze" zazwyczaj opisuje się mężczyzn, młodych. Zamieszkują oni osiedla, noszą sportową odzież, swój czas spędzają "w bramach", na podwórkach. Charakteryzuje się ich jako ludzi o gwałtownym zachowaniu, brutalnych, nie mających nic wspólnego z kulturą osobistą. Ponadto są skłonni do przestępczości. Jest to oczywiście stereotyp, gdyż sami dresiarze nie definiują się w ten sposób, nie czują wspólnoty z tak określaną subkulturą i wbrew pozorom - bardzo rzadko nazywają siebie w ten sposób. Oprócz dresów (ubrań sportowych) cechuje ich jeszcze noszony na szyi gruby, złoty lub srebrny łańcuch. Dresiarze są specyficzną subkulturą, której przypisuje się brak poszanowania jakichkolwiek zasad i norm współżycia społecznego. Objawia się to wulgarnym, ordynarnym językiem, akceptacją przemocy i przestępczości, dla zaspokojenia swoich własnych potrzeb. Dla przykładu: W popularnym polskim serialu animowanym dla dorosłych "Blok Ekipa...
Najważniejszą cechą tej subkultury młodzieżowej nocne malowanie graffiti (obrazów na ścianach za pomocą sprayów) w miejscach niedozwolonych. Tematyka graffiti może być bardzo różna, podobne jak jakość malowanych obrazów – część z nich stanowi zwrócenie uwagi na problemy grupy społecznej, część jest jedynie formą estetycznej ekspresji, inne to natomiast podpisy samych graficiarzy, chcących być zauważonymi. Działalność graficiarzy niejednokrotnie poddawana jest dyskusji, ponieważ część osób traktuje ją jako zwykły wandalizm , natomiast inni – jako formę sztuki, sposób ekspresji i wyrażenia talentu,a także droga do ubarwienia otaczającej nas rzeczywistości i szarości murów. W przypadku subkultury graficiarzy ważną kwestią jest również czas malowania – zwykle robią to w nocy, pozostając niezauważonymi. W ten sposób zaspokajają potrzebę ryzyka, a także mogą pochwalić się (także poprzez podpis wykonany sprayem) wykazaną odwagą.
Subkultura asgardów (a właściwie asgardek) powstała na Ukrainie i składa się z ponad 200 kobiet czujących potrzebę rezygnacji z „męskiego czynnika” ze swojego życia. Buntowniczki pod żyją w zgodzie z naturą, z dala od mężczyzn, inspirowane pochodzącymi z greckiej mitologii wojowniczymi przedstawicielkami płci pięknej. Asgardy same lubią porównywać się do amazonek, z tą różnicą, że nie są one okaleczone. Kobiety szkolą się w różnych dyscyplinach samoobrony, tak by nigdy żaden przedstawiciel płci męskiej nie dokonał gwałtu na ich autonomii.
Komentarze
Prześlij komentarz